Jesteś tutaj: Home » AKTUALNOŚCI » Różne » Stosunki polsko-ukraińskie » Biogramy inicjatorów polsko-ukraińskiego sojuszu militarnego 1920 roku. Józef Piłsudski (1867-1935)

Biogramy inicjatorów polsko-ukraińskiego sojuszu militarnego 1920 roku. Józef Piłsudski (1867-1935)

Józef Piłsudski. Źródło - niezlomni.comJózef Piłsudski urodził się w Zułowie na Wileńszczyźnie w rodzinie szlacheckiej. Należał do tak zwanego. „pokolenia niepokornych” – młodych Polaków wychowanych w cieniu klęski Powstania Styczniowego 1863 roku i w naturalny sposób zbuntowanych przeciw dominującemu wówczas pozytywizmowi i ideologii „pracy organicznej” nad podniesieniem świadomości narodu polskiego, przy poniechaniu czynnej walki o niepodległość.

Młody Piłsudski, jeden z czołowych przedstawicieli tego pokolenia rozpoczął w 1885 roku studia na Uniwersytecie w Charkowie, gdzie nawiązał kontakty z rosyjską organizacją „Narodnaja Wola”. W 1887 roku został zesłany na Syberię za kontakty z zamachowcami na życie cara Aleksandra III (wśród których był jego brat Bronisław). W 1892 roku wrócił do Wilna i wkrótce rozpoczął działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej, wchodząc wkrótce do jej władz. W 1900 roku został aresztowany w Łodzi przez policję carską, w 1901 roku uciekł ze szpitala więziennego w Moskwie, wznawiając działalność w partii.

W 1905 był inicjatorem powstania Organizacji Bojowej PPS, która w czasie rewolucji 1905 roku prowadziła zbrojną walkę z caratem. Po upadku rewolucji przeniósł się do Galicji, skąd kierował przygotowaniami do przewidywanej przyszłej wojny Z Rosją. Po niepowodzeniu akcji wywołania na terenach Królestwa Polskiego antyrosyjskiego powstania, dowodzone przez niego oddziały zostały włączone w skład zorganizowanych przez władze austriackie Legionów Polskich. Jako dowódca 1 pułku, a następnie I Brygady Legionów, Piłsudski dał się poznać jako świetny dowódca, staczając z powodzeniem szereg bitew z armią rosyjską. Jednocześnie nie zaprzestał działalności politycznej, starając się wymusić na władzach państw centralnych utworzenie polskiego rządu i armii.

Trumna z ciałem Józefa Piłsudskiego w krypcie na Wawelu. Źródło - pl.wikipedia.orgW 1917 roku został wybrany referentem Komisji Wojskowej powołanej przez państwa centralne Tymczasowej Rady Stanu, będącej namiastką polskiej władzy państwowej na terytorium Królestwa Polskiego. Aresztowany przez władze niemieckie w lipcu 1917 roku był więziony w Magdeburgu. Zwolniony z więzienia 10 listopada 1918 roku objął stanowisko Naczelnika Państwa i naczelnego dowódcy Wojska Polskiego. Odegrał ogromną rolę w walce o kształt i niepodległość państwa polskiego. W kwietniu 1919 roku został inicjatorem akcji odbicia Wilna zajętego przez wojska bolszewickie. Był głównym autorem polskiej polityki na wschodzie, starając się doprowadzić do powstania federacji Polski z Litwą i wspierając Ukraińską Republikę Ludową w walce z Rosją bolszewicką. Elementem tej polityki była koncepcja wyprawy kijowskiej w 1920 roku, podjętej w celu odbudowy URL w sojuszu z Polską.

Dowodził armią polską w czasie ofensywy bolszewickiej latem 1920 roku i był autorem koncepcji sierpniowej kontrofensywy znad Wieprza, w czasie której objął osobiście dowództwo wojsk biorących w niej udział. Nie zdecydował się na kandydowanie w na urząd Prezydenta RP w 1922 roku, ze względu na znaczne ograniczenie jego kompetencji w konstytucji. Po objęciu władzy przez niechętną mu centro – prawicową koalicję usunął się w 1923 roku z życia politycznego, pozostając nadal aktywny w sferze publicznej.

W maju 1926 roku na czele oddanych mu oddziałów przejął w drodze zamachu stanu władzę w Polsce, sprawując dyktatorską władzę do śmierci w 1935 roku.

Słowo Polskie, dobór materiałów dr. hab. Tadeusz Paweł Rutkowski, Michał Zarychta, 18.03.15 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code